TRINTA Arte Contemporánea

Berta Cáccamo

Mar de San Simón. Comisario Juan de Nieves. Del 12 de marzo al 19 de abril del 2026

Nota de prensa y C.V.

Berta Cáccamo. Mar de San Simón. Piso superior.

Berta Cáccamo. Mar de San Simón. Piso inferior.

Este mar é difícil.

Antes do sol entrar parece que non vive.

É retrato da noite,

inexistente corpo, un esquema, unha idea.

E nunca saberemos

qué imaxe vai abrir cada hora na luz.

Xosé María Álvarez Cáccamo, Mar dos Cobres, en Colección de espellos, 1994

Baixo o título Mar de San Simón, esta exposición reúne un conxunto de pinturas de Berta Cáccamo (Vigo, 1963-2018), na súa práctica totalidade realizadas entre finais dos anos oitenta e primeiros anos da década dos noventa.

O título que se escolleu para esta exposición refírese ao contexto xeográfico preciso no que traballamos Pepe Cáccamo e eu, xunto con outras persoas que nos axudaron a fundar e manter o Legado Berta Cáccamo. Un tempo sen Berta, e un espazo -a ría de Vigo e a localidade de Santa Cristina de Cobres- alumeado pola illa de San Simón.

^{Fronte á illa pensamos en Berta e no seu traballo, tratando de manter viva a súa memoria. Así, este mar de San Simón, ou mar dos Cobres, obsérvanos e vixianos nas nosas actividades ao redor de Berta: as súas obras e documentos incesantemente retirados dos seus espazos de almacenamento co obxectivo de ollar, analizar, reflexionar, ou imaxinar proxectos, insertos nos relatos que ao longo destes anos configuramos a través das actividades, exposicións e escritos que o Legado producíu. No mar de San Simón, o traballo de Berta Cáccamo cobrou novas dimensións alimentadas pola necesidade e o desexo de manter activa a memoria do seu traballo. A súa ausencia física ten propiciado, porén, unha forte presenza áurica a través das súas obras, pero tamén das palabras que sobrevoan incansablemente na casa-estudo que a artista nunca ocupou e que outros vivimos, e continuamos habitando, tan intensamente.}

^{Máis que unha homenaxe, esta exposición constitúe un eloxio ao traballo de Berta Cáccamo, e á galería que a acompañou durante practicamente toda a súa traxectoria artística. Con esa intención seleccionáronse algunhas obras definitivas que representan o final dun momento e o anuncio doutro por vir. Entre elas, Triple percorrido (1989), unha tea de grandes dimensións que Berta pintou probablemente xusto antes de trasladarse a París ese mesmo ano. O tempo previo de residencia en Barcelona, tras finalizar os seus estudos na escola de Sant Jordi, constitúen un momento de aposta decidida pola pintura desde unha linguaxe inicial, xestual e de carácter máis expresivo ata unha depuración de formas onde a arquitectura e a composición toman protagonismo na superficie do cadro. Nun período de apenas dous anos, as súas pinturas configuran cartografías –“cadencia derramada do constructivismo” en palabras de Luis Francisco Pérez- baseadas en formas que mesturan diversas tradicións culturais. Cada cadro constitúe unha especie de enigma ou xeroglífico cuxos códigos aparecen claramente representados en procura dun discurso tan críptico como iluminador.}

^{Un ano antes, en 1988, comeza a pintar unha obra excepcional na que cada un destes códigos se establecen como un repertorio por partes. O políptico Descrición do día componse de seis bandexas de madeira nas que a artista sistematiza diversas formas elementais e superficies monócromas, avanzando o que pouco máis tarde será a súa linguaxe esencial. Esta obra experimental finalizada en 1990, xa instalada plenamente en París, é clave para entender a súa práctica posterior. Deste xeito compaxínanse dúas operacións que conclúen de maneira monumental na realización de Triple percorrido, e que con Descrición do día abren un novo percorrido de transmisión poética e sintética que a artista traballará con persistencia e rigor na súa estadía en París.}

^{Será precisamente alí, en París, onde inaugura o seu interese polo papel e as súas posibilidades como repositorio de memoria e escritura pintada. Nesta exposición que agora se presenta na galería Trinta, inclúense unha serie de papeis que exemplifican esta deriva dun réxime a outro. A súa presenza non ten como obxectivo acompañar á pintura como rexistros subsidiarios, senón radicalizar e complexizar a súa práctica. Acompáñase, ademáis, unha serie de pinturas realizadas en París e que xa nos falan dun discurso propio e de marcada identidade na escena da pintura española do momento.}

^{Mar de San Simón, no seu conxunto, fálanos da transcendencia da pintura e da necesidade de revisar o pasado para deternos a pensar nun presente errático.}

^{Juan de Nieves}

Aviso legal |

Favoritos |

Inicio